تشخیص دادن یا ندادن؟ مساله این است!

یه چیز خوبی که توی دانشگاه بهمون یاد دادن  و کمتر دیدم که رعایت بشه اینه که شما نباید هیچ وقت تشخیص خودتون رو به مراجع بگید! چون لیبلی که به اون فرد می چسبونید بعد از اون همه ی جنبه های شخصیت و زندگی اونو  تحت تاثیر قرار میده. مثلا فردی که تشخیص اسکیزوفرنی گرفته ممکنه بره سرچ کنه و علائمی رو که نداره هم کم کم در خودش ایجاد کنه. دیگه همه ی شخصیتش زیر سایه ی اسکیزوفرنی دیده و درک میشه و احساسات و افکارش به عنوان یک انسان به رسمیت شناخته نمیشه. 

کودکی که تشخیص بیش فعالی گرفته، دیگه نه گریه ش نشونه ی اعتراض و ناراحتی از شرایطشه، نه شیطنتش یک رفتار طبیعی کودکانه. همه ی رفتاراش نشونه ای از یک اختلاله و همین میتونه روی نگاه والدین به او و حتی غریزه ی اونها تاثیربذاره و خشمی دائمی رو نثار کودک کنه. 

 به هر انسانی باید با توجه به شرایطی که داره نگاه بشه، نه طبقه بندی های موجود در کتابها. چیزی که هر روانشناسی باید از دکتر کارل راجرز یاد گرفته باشه ارزش دادن به مراجع و داشتن نگاه انسانی به او و احساسات و افکارشه.